این بلاگ راز بزرگ من بود.مرا تنها سورمه می شناخت و سحر.حالا دیگران هم می شناسند.دیگرانی که شاید اثری از آن ها در نوشته هایم نباشد اما در زندگی ام هست.

خانهء آزاده از دیدن اسم بلاگم جا خوردم.خودش که نخوانده بود.فکر کنم امین تمام بلاگ را دیده است.تمام نوشته هایم را خوانده.خوشحال شدم؟ناراحت شدم؟انگار برگشتم و دیدم کسی مدتهاست مرا نگاه می کند بی آنکه بدانم.انگار کسی مرا برهنه دیده است.آزاده گفت چیزی نپرسم.آدرسم را پاک کردم و تصمیم گرفتم به روی خودم نیاورم.نشد.امشب که نوشته هایم را نگاه می کردم ببینم چه چرندیاتی نوشته ام پشت سرم آمد و من باز  تهی تر شدم.پوچ تر از دیروز.

شاید دیگر ننوشتم.شاید بقچه ام را زیر بغل زدم و بی نشان رفتم یک جای دیگر.شاید باز برگشتم.

شده حس کنی دیگر هیچ چیز با ارزشی نداری؟