گاهی آدم دلش می خواهد نامه بنویسد.من یک میل باکس را پر از نامه کرده ام برای خدا.یک سررسید پر برای پسرش٬یک پاکت پر برای سالی مک براید و جولیا پندلتون.من دنیایی نامه های بی مخاطب و با مخاطب نوشته ام.که خیلی ها را هیچ وقت کسی نخوانده است.حالا دلم کسی را می خواهد که بخواند.یک آدم زنده که به انتظار جوابش بنشینم.صبح های ابری و سرد پاییز مرا یاد کسی می اندازد که خاطرم نیست و فقط می دانم دلتنگش هستم.

کسی را می خواهم که دلتنگ شود٬نامه بخواند و انتظار کشیدن را بلد باشد.همان انتظاری که گاهی از چشمهایم سرریز می کند.درخشان و شفاف.

نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم آبان 1385ساعت 5:43 توسط تیتا| |