در زندگی هر کسی تکه های مقدس بی ربطی وجود دارد که اگر کنار هم بگذاریدشان شبیه نقاشی های بی معنایی می شود که فقط حس خوبی را القا می کنند و متفکران همیشه در آن دنبال مفهومی می گردند که وجود ندارد.

برای من که مشخص است.تقریباْ ده میلیون بار گفته ام:گذشته ها٬ارگ٬دیوانه وار.تکه های دیگری هم هست.مثل عطر یا برف یا چیزهای دیگری که انتظار مرا این شکلی که هست می کند.

اما امروز در کمال تعجب متوجه شدم این انتظار انگار به خیلی وقت پیش مربوط است.مثل نوار هایی که وقتی بچه بودم ضبط شده یا عکسی که در آن با پیراهن صورتی بی حوصله زیر چانهء عروسکم را گرفته ام و طوری سر کج کرده ام که انگار می خواهم زودتر این برنامه مسخره تمام شود.

این تمام ماجرا نیست.اگرچه انتظار کشیدن دلیل واقعی زندگی آدمهاست اما زمانی متوجه عمق فاجعه شدم که با ناباوری به منیر اعتراف کردم:من به هیچ کس وابسته نیستم!هیچ کسی را دوست ندارم.نه به حد مرگ.نه بیمار گونه.

و کلمات انگار از دهانم که خارج شدند تازه شکل گرفتند و فهمیدم از چه حرف زده ام و چطور.ترسیدم.دخترک نازک دلی که به تمام دنیا عاشق بود از بی تفاوتی حرف می زد.زل زدم به منیر تا بگوید چقدر عجیب!بگوید من اصلاْ نرمال نیستم یا ناسپاسم یا عوضی.شانه بالا انداخت:اصلاْ یادم نمی آید آخرین باری که دلم تنگ شده کی بوده!