سال من دوم فروردین ساعت یازده  و چهل و پنج دقیقه به وقت خودم تحویل شد.لبخند زدم و فکر کردم ...!
مهم نیست!
سال من امروز ساعت یازده و یک دقیقه به پایان رسید:
 بعد از چند روز گرگ را دیدم.شلنگ تخته انداز سوار ماشین شدم و:سلااااااااااااااااااااااااااااااام!یک سلام کشدار به اندازه تمام دلتنگی ام . لبخندی که پنهانش کردم و شوقی که انکارش کردم که نفهمد انتظارش را کشیده ام چقدر.لبخندش کلماتش نگاهش اما چیزی نبود که به خاطر داشتم.یخ بسته بود.مثل گوجه های سرمازده.دیگر گرم و جاری نبود.هوا سرد بود و من نفهمیده بودم.زمستان دوباره رسیده بود و من نمی دانستم. پرسیدم.... میان حرفم پرید:من این بحث رو دوست ندارم.خودت هم می دونی پس تمومش کن.نگاه کرد به روبرو.نگاه کردم به دست هایم که از همیشه یخ زده تر بودند.گذاشتمشان زیر پاهایم.فکر کردم دیگر نمی خواهم برای گرمای دستانش حرف هایش را تحمل کنم.فکر کردم چه خوب شد حرفی از نوشته به میان نیاوردم.چهار شنبه سوری کاغذی داده بود دستم:داستان،داستان آدم و حوا نیست.یک آدم و بود و یک حوا تمام شد.ما وارثان خواجه های بهشتیم.
داده بودم با خط خوش بنویسند که عیدی بدهم به او که بداند می تواند خدایی باشد برایم.وحی کند و من ذکر بگیرم.
فکر نمی کنم اوست که مشخص می کند کدام بحث خوب است کدام بد!فکر نمی کنم چطور با تمام وجود بارها و بارها او را با چشمان کاملاً بسته بوسیدم.فکر نمی کنم حیف آنهمه عشق که او همراه گرد و خاک و خاطرات آشغال از وجودش پاک کرده است.فکر نمی کنم به تمام چیز هایی که به بر من گذشت.فکر نمی کنم...فکر نمی کنم...فکر نمی کنم....چشمانم را کمی باز می کنم دیوانه ای کم رنگ در شیشه می خندد.کسی که در من زندگی می کرد سکسکه می کند.مست می گوید:عید شده؟