like water for chocolate
و دیروز برای پیدا کردن آقای X،یا دروغ چرا؟برای فرار کردن از اندوهی که
قلبم را مچاله کرده بود به طرز زشتی، رفتم ماهان.شما که می دانید من من هر
وقت حالم بد باشد می روم ماهان.خلاصه آنجا هوا آنقدر خوب بود و من آنقدر
آزاد و قوی بودم که حالم خوب شد.البته آقای X نداشت.یک مشت خانواده و یک
مشت اوباش بود و همین.هر چی به فروغ نگاه کردم و دفتر نوشته هایم و به صد
سال تنهایی و سال ها تنهایی خودم دلم ،نکشید به هیچ کدام نگاهی بیاندازم و
چون یک تلفن کارتی بود و من یک کارت دست نخورده داشتم برای فرار از بیکاری
تماس گرفتم با یک آدم جالب.تازه بعد از تماس فهمیدم این آدم واقعاً جالب
است.کاملاً رویم کم شد.مثل گرگ و تمام آدم های اهل مطالعه نوشته های روسی
را دوست داشت و من مثل همیشه نمی فهمیدم.وقتی فهمید دن آرام را داشته ام و
هدیه داده ام بی آنکه خودم درست بخوانم داشت غصه مرگ می شد.حلاصه برای وقت
گذراندن مکالمه جالبی بود.اما حیف که نمی توانست آقای X باشد.یعنی می خواست خیلی بیشتر از یک غریبه باشد.اما به هر حال آنقدر خوب بود که
دست بکشم روی صد سال تنهایی و فکر کنم باید شرایط آدم ها را درک کرد.
پایم را تکان می دهم.جلو عقب!جلو عقب!صدای چریک چریک قیچی می آید و خرت
خرت نخی که روی صورت زن روبرویم باز و بسته می شود.زن چاقی با موهای طلایی
که از ریشه به قهوه ای زده است هیکلش را کمی روی صندلی جا به جا می کند:من
که دخترم برای پوستش میلیاردی خرج کرد.به منیر نگاه نمی کنم مبادا زیر
خنده بزنیم.زن نگاه مارا به حساب اشتیاق می گذارد و شروع می کند به نام
بردن از قرص هایی که دخترش خورده تا پوستش شده مثل برگ گل!زن روبرویی با
هر حرکت بند روی صورتش چهره در هم می کشد:خانم اصلاً برای سلامتی کسی
اینجا ارزش قائل نیست.پوست جای خودش.مو های زنای ایرانی هم همش خرابه از
بس هوا نمی خوره.بیا ببینین خارجی ها چه موهایی دارن.آدم حظ می کنه.خانم
چاق دوباره جا به جا می شود:آره والا!رفته بودم خارج پیش برادرم.خانم های
پیر،نه فکر کنی هم سن و سال ما،پیرها!همچین خوب مونده بودن.چه هیکل
هایی.ساق هاشون از دخترای امروزی هم کشیده تر.با نگاهی آرزومند به جایی
بالاتر از سر من و منیر نگاه می کند:اونجا هر روز می رفتیم دوچرخه
سواری.این قدر آدم شاد میشه.روحیه اش خوب میشه به خدا.اینجا که نمی شه
اصلاً.تا دهان باز کنم که بپرسم چرا ،منیر با آرنج به پهلویم می زند که
خفه شو!خانم روبرویی که چهره اش کاملاً سرخ شده تایید می کند:واقعاً!حالا
شهرهای دیگه که بهتره اما اینجا مردم خیلی فضول کار همدیگه شدن.کوتاه کردن
موی تازه عروس تمام شده.صدای سشوار می آید.با صدای زیری می گوید:حالا به این شدت هم نیست.اینجا هم مثل همه جا.خانم روبرویی بلند شده،میرود مانتو اش را بپوشد:وا!کجا
شهر های دیگه این جورین.همین جاری من تمام وقت داره تو کار من دخالت می
کنه.خووبه خواهر زادش هم تازه مرده ها.دکمه های مانتو بلندش را می
بندد.ادامه می دهد:همین پسری که چند روز پیش خودشو سوزوند.مقنع چانه دارش
را مرتب می کند."عاشق شده بوده.اونم نه عاشق یه دختر درست حسابی."چادرش را
می پوشد."از همین دختر های رنگ روغن زده ای که معلوم نیست ننه باباشون
کیه"با دقت موهایش را زیر مقنعه برد."بعد خانم می فرمایند آدم باید خودش
باشه"یکی از ابروهایش را بالا می دهد.ریز مویی را از بالای ابرویش پاک می
کند.در آینه به خانم چاق نگاه می کند"کسی نیست بگه تو برو خودت و درست کن
با اون فامیلت"زن چاق نچ نچ کنان سر تکان می دهد.آرایشگر هم.دختری که صورت
نفر بعدی را اصلاح می کند و خانمی که تازه زیر دستش نشسته است.دهان باز می
کنم که...منیر با آرنج به پهلویم می زند:خفه شو!خفه می شوم.
چند سال پیش بود.حالا دو یا سه سالش خاطرم نیست.شب عید خوشحال و شادمان داشتم SmS های تبریکم را می شمردم که سرم را بالا آوردم و دیدم کسی دارد از پنجره اتاقم بر و بر مرا نگاه می کند.گمانم برای اولین بار سکته قلبی کردم.طرف به سرعت در رفت.اگر هم نمی رفت اتفاقی نمی افتاد چون از ترس فلج شده بودم.این اتفاق پنجشنبه شب تکرار شد،وقتی از مهمانی برگشته بودیم و من برای فرار از هزار فکر و خیالی که دارم "برهوت" را دستم گرفته بودم و سعی می کردم بخوانم.نگاهم روی جمله ای که یادم نمی آید می چرخید.نگاه کردم به پرده اتاقم که نیمه آویزانش صورتم را پنهان می کرد و نیمه جمع شده اش نمایی بسته از پاهای من داشت و اتاقم که مثل طویله شلوغ بود.کفش ها لنگه به لنگه،لباس های روی عسلی میز آرایش تلنبار شده،کتاب ها کف را فرش کرده و خلاصه اتاقی مناسب احوالات یک دختر دم بخت(دم بخت؟نه!بخت رد کرده!!!!!!!!)کسی که در من است مصرانه می گفت:پرده رو باز کن.خندیدم.از دست این حس های درونی.بلند شدم و کسی باز پایین رفت و من هاج و واج نشستم روی تخت.
به مامان که گفتم،بعد از صحبت های همیشگی گفت:ولی این بار به اندازه دفعه پیش نترسیدی ها.سر تکان دادم:نه!آب دیده شدم!وقتی وسط خیابان به منیر و دوست جوون مردی ....ش را نشان می دهد یا هر پنجشنبه ،جمعه ناشناسی با SmS های آنچنانی به خیال اذیت کردن من خود ارضایی می کند دیگر چه چیزی می تواند مرا بترساند؟چشمان کوری که همه جا دنبالم می کنند،بو می کشند مرا و من دیگر به حضور متعفنشان عادت کرده ام.
سادیسم انگار اپیدمی شده است.برای همین دیگر خجالت آور نیست.عجیب نیست،ترسناک هم نیست.اما همه اینها باعث نمی شود افسرده نشوم که چرا در جایی زندگی می کنم که چیزی به اسم حریم شخصی وجود ندارد.آنقدر که فکر برم می دارم دلبستگی هایم را بگذارم و بروم در غربت ظرف بشورم اما اعصابم راحت باشد.
پیوست:
چیه؟الکی سنگ خارج را به سینه می زنم؟آنجا هم از این خبر ها هست بلکم بدتر؟باشد حداقل آنجا دیگر کسی جا نماز آب نمی کشد.
چیه؟دوباره دارم زن،زن،مرد،مرد می کنم؟نه!آخه چند نفر از شما به خاطر جنسیتش این قدر زیر سوال رفته؟نهایتش یک سربازی می روید و یک نونی برای سفره تان می خرید.دیگر چه کار خارق العاده ای می کنید؟؟
جناح مخالف!یک-صفر به نفع شما.دچار افسردگی شدم.
"دیدم تو خواب وقت سحر...شهزاده ای زرین کمر...نشسته بر اسب سفید...میومد از کوه و کمر...رفت و آتش به دلم ...میزد نگاهش..."
فکر کردم خیلی بهتر از دو سال پیش است که در سکوت شکست عشقی خورده بودم(می
دانید که من خیلی شکست می خورم!!!)و جهان گوش می دادم.فکر کردم بالاخره
این اسکار هم اغفال شد.من که فهمیدم عاشق منیر شده!حالا یا چون من دیگر
بلو نیستم("پگی بلو!تو چرا دیگه بلو نیستی؟"آن هم درست وقتی داشت در مورد
دروازه های گل کوچیک باغ عفیف آباد توضیح می داد!"اینجا شاه و فرح گل
کوچیک بازی می کردند.البته دروازه ها از طلا بودن اما طلاها رو
بردن."نیازی است بگویم منی که همه چیز را ممکن می دانم چطور با تعجب به
حرف هایش گوش می دادم؟یک بند رخت هم بود که لباس رویش پهن کرده
بودند.پنداری می خواستند به صورت نمادین نشان بدهند مرحوم شاه خیلی مردمی
بوده است!)یا چون من رژلبم وقتی سر میز شام داشتم از خواب می مردم پاک شده
بود."رژ لبت کو؟"
تازه این مهم یادم آمد.چون این چند روز دنبال کلماتم می گشتم و فهمیدم در
خانه خواهر قوام جا ماند و لابه لای برگ های درختان نارنجی که بوی عطش و
تابستان می دادند و حوض های لجن گرفته و باقی اش را از روی تپه پاشیدم به
شهر.
و به این ترتیب ما به شیراز رفتیم.ترتیبش این بود که هلک هلک با اتوبوس
رسیدیم و مثل دو تا خانم مستقل با شخصیت ندید بدید رفتیم هتل و اینجا بود
که منیر آن جمله گهربار را فرمود:شیراز هم شده مثل کلوت ها که هنوز نرفته
دلم برایش تنگ می شود.
امروز من هم دلم تنگ شد.امروز کلمات و خاطراتم را پیدا کردم و خنده ای که
تو چشم هایم پنهان شده بود.همان که باعث شد اسکار بگوید:خطرناک شدی!داری
می ترسونیم!
خندیدم و فکر کردم:من برای تو هیچ خطری ندارم.خیلی هم دوستت دارم چون کله
ات کچل است.چون دوازده روز بیشتر زنده نیستی.دوازده روزی که مرتب تکرار می
شود.خواستم بگویم یا لپش را بکشم که مکث کرد و گفت:آها این از اون آهنگایی
هست که دوست داری.
"از خواب شیرین ناگه پریدم... او را ندیدم دیگر کنارم به خدا... جانم رسیده از غصه بر لب ...هر روز و هر شب در انتظارم به خدا..."
| Design By : Night Skin |
