دکتر گوشی را روی بدنم خیسم می گذارد:گفتی کارت چیه؟می دانم نگفته ام.زمزمه می کنم:کامپیوتر. می خواهم بگویم،مدتی است استعفا داده ام.بگویم فعلاً کار ندارم.بگویم این هدیه بیست و پنج سالگی بود که به خودم داده ام:آزادی.می خواهم بگویم،خانم دکتر من ترا خواب دیده ام.با همین چهره بی تفاوت.لب هایش تکان می خورد.صدایی نمی شنوم.گوش هایم زنگ می زند.کسی به وضوح در ذهنم می گوید:کسی خانه نیست، مزاحم نشوید.چشمانم بسته می شوند.

پرستاری بالای سرم ایستاده به آن دیگری می گوید:این کپسول خالیهوباید روی یه تخت دیگه بخوابه.می خندد:این اصلاً شانس نداره."این" من هستم.این به سختی بلند می شود.کمکش می کنند تا روی تخت دیگری بخوابد.این می داند آرایشش خراب شده.لب هایش از عرق تندی که یکباره بر بدنش نشست داغ بسته است.این خبر دارد از خطوط سیاه خیسی که صورتش را شیار انداخته است.یک گریم مناسب برای دلقکی پشت صحنه. چشمان این بسته می شود.

با گرگ شطرنج بازی می کنم.دستش را روی دستم می گذارد.سر بلند می کند.می دانم لبخند می زند،اما نمی توانم آنرا ببینم.لبخندش را دیگر به خاطر ندارم.گرگ به سرعت در ذهنم پس می رود.صدای گرگ را می شنوم.چشمانم را باز می کنم.مرد و زنی کنار تخت مجاور ایستاده اند.فکر کردم گرگ است. پلک می زنم.آدم ها لحظه ای می لرزند و ثابت می شوند.از گرگ کوتاه تر است و چاق تر.نور سیاه ترسناکی اطرافش را روشن کرده است.زن رنگ پریده است.بدون آرایش ،دست به سینه به مرد نگاه می کند.مرد می گوید:این وضعیت بهداشتی ماست.ایران دیگر جای زندگی نیست.زن بی توجه تائید می کند.نمی شناسمشان.چشمانم بسته می شوند.

گرگ گل نرگس دستم می دهد.محکم بغلش می کنم.بوی گل های مرده می دهد.گل هایی که مدت هاست لای صفحات کتاب جان داده اند.لرزش بدنم متوقف شده  است.قلبم هق هق می کند و جای پنجه گرگ رویش با درد می طپد.بدنم سنگین و کرخت شده است.دست هایم بی حس.چشم هایم به بار می نشیند با سیب هایی که در گلوی حوا جوانه زده بودند."به کسی نخواهم گفت گرگ را دیدم که به زنی تعلق پیدا کرده است.به کسی نخواهم گفت با عشقی که هرگز به من نداشت به دیگری پناه برده است."چشمانم بسته می شوند.

گرگ دستم را گرفته است.با لبخند می گوید:مات.