زمستان سال 80 است.سرمای خشک کرمان تا مغز استخوان آدم را می سوزاند.هنوز سردر دانشگاه کارت چک نمی کنند.هنوز اول راهی که می رود تا تالار افضلی را پل نزده اند.
-کجایی؟
روی ابرها!پایم به زمین نمی رسد.می رقصم:دانشگاه.
-کجا میری؟
می روم تا در رویای معطر تو غرق شوم.می روم تا باز هم سر کلاس هایم به تو فکر کنم.به دانشجو ها نگاه کنم و به خودم بگویم جقدر بچه هستند.چقدر نمی دانند:کلاس دارم.الان هم دارم می رم آمفی تئاتر  J.شب یلدا رو ببینیم.
اینرا زمانی می گویم که از جلو ادبیات گذشته ام.نزدیکی های بخش I.دون ژوان از بخش بیرون می آید.زیر چشمی نگاهش می کنم:تو انگشت کوچیکه پسر خدا هم نمی شی.
-بی من؟
بی تو؟مگر بی حضور نا مرئی تو زندگی می کنم؟هستم؟مگر بی تو می شود؟
-می خوای نرم؟
در دلم قند آب می شود که بگوید نرو و این اصلاً شبیه امر و نهی کردن نیست.سوال هایش اصلاً شبیه بازخواست نیست.بگوید بمیر تا بمیرم.شب یلدا؟چه اهمیت دارد؟
-نه خانمی!تو برو به جای من هم ببین.من باید برم سر کار.داشتن کسی مثل تو کلی مسئولیت داره.باید از همین الان شروع کنم یه جمع کردن پول.به خاطر تو.به خاطر نازگل.
گرم شده هوا.گل انداخته صورتم.موج گرمی از بدنم می گذرد:الهی بمیرم.این قدر خودت رو اذیت نکن.نه به خاطر من نه به خاطر نازگل.
صدای فروتن به هق هق ختم شده.
صدای من هم.خیال نازگل،دختری که قرار بود از او داشته باشم را دود می کنم تا آرام شوم.خاکسترش را می ریزم پای گل های رز محوطه دانشگاه.از پله های J  خود در هم شکسته ام را بالا می کشم.تمام دیوار ها شاهد بودند.پنجره های کوچکی که رو به بخش S باز می شوند همه شان شنیدند چطور گفته بودم برای من هرگز چیزی عوض نخواهد شد.سنگ های بخش زمین شناسی همه می دانستند تنها باید می آمد و نیامد.امضای آخر را می گیرم:باید بری آموزش کل.از سر در برو سمت چپ.
بقچه خاطرات نخ نمایم را زیر بغل می زنم و می روم.صدای گرم پسر خدا از میان آشغال هایی که جمع  کرده ام می آید:کجایی خانمی؟
گم شدم.سال هاست میان خاطراتی بی ربط گم شده ام.می دانم تو هم گم شده ای.میان دروغ هایی که گفته ای.میان حقیقتی که آدم بزرگ ها به خوردت داده اند.تمام شدیم.تمام.