مژه هایم سنگین است.مه گرفته است چشم هایم.
آفتاب داغ بود.داغ خوب،شبیه نان سنگکی که تازه از تنور در آمده باشد.من تکیه داده بودم به صندلی و پاهایم را گذاشته بودم در زربفت آفتاب.مژه هایم سنگین شده بود.چشم هایم مه گرفته بود و باغ شازده پشت طلایی رنگی موج می زد.لیوانم را لبالب از نوشابه پر کردم و یک نفس خوردم.گوش هایم سوخت.لیوان را گذاشتم روی میز و فکر کردم چه مزه ای می داد همین جا می خوابیدم.کسی صندلی آن طرف میز را عقب کشید و بی تعارف نشست.نگاهش کردم و نکردم.روی او هم خاک طلا پاشیده بودند.بی مقدمه گفت:آدم ها فکر می کنند باید در مسائل مهم تفاهم داشته باشند.فکر کردم باید خواب باشم.ادامه داد:اشتباه می کنند البته.تفاهم باید در مسائل پیش پا افتاده باشد.مثلا همین نوشابه!من هم یک نفس می خورم.خندید:آدم حس می کند از مری می گذرد و به معده می رسد.فکر کردم باید به خاطر آفتاب باشد یا من توهم می بینم یا او هذیان می گوید.نگاه کردم به آسمان.یک لکه ابر هم نداشت.منتظر جواب نبود:می دانی؟من آدم ها را که می بینم همیشه دنبال ته چهره حیوانی شان می گردم.به نظرم از روی آن میشود حدس زد چطور آدمی هستند.به نظر من تو شبیه رامکالی.بهم بر خورد.حالا گربه وحشی یک چیزی.گربه اهلی یک چیزی.رامکال آخر؟چشم هایم باید برق زده باشد.از همان برق های ترسناک.
"خوب!من شبیه چه حیوانی هستم؟"
نگاهش کردم.او فقط شبیه یک آدم از خودراضی بود.از آنها که خودشان را عقل کل می دانند.اخم هایم در هم رفت:گرگ!
بلند خندید:دیدی؟تفاهم در مسائل این چنینی است.