از اولش اگر بخواهم بگویم خیلی طول می کشد.از اینکه هوای تهران خیلی سرد بود و در این سرما من و منیر نشسته بودیم روی سنگ های یخ تاتر شهر و "هوای تازه" ایستاده بود جلوی من و من دست های یخ زده ام را چپانده بودم در جیب هایش و منتظر بودیم "چشم تو چشم" مثل شوالیه قهرمان بیاید مارا پیدا کند و ما خوشبخت شویم که البته ایشان هر چه فکر کرده بود دیده بود به ریسکش نمی ارزد.به هر حال آدم سه تا خانم را که می خواهد برای اولین بار ببیند باید در محدوده آشنایی باشد که بتواند خودش را نجات بدهد به موقع!سه تا خانم خوشحال دیگر هم نشسته بودند کنار ما و یکی شان که ایستاده بود هر از گاهی نیم نگاهی به ما می انداخت.دلمان خواست بگوییم:فکر کردی آمدی تاتر شهر هنرمند شدی؟ما خودمان وبلاگ می نویسیم!و یک پشت چشم برایش نازک کنیم.او هم با لبخند نصفه نیمه ای زیر چشمی ما را می پایید!

دور افتادم (این خانم ها که حواس برای آدم نمی گذارند!)نزدیک ساعت هفت بود که راه افتادیم سمت رستورانی که  با آن جمع فرهیخته قرار داشتیم.نیم ساعتی ایستادیم پشت چراغ عابر پیاده (این دیگر چه صیغه ای است تهران باب شده؟)و سبز که شد چشم تو چشم زنگ زد مارا پیدا کند و من هم تند تند در مورد چراغ و سرما حرف می زدم که دیدم آن طرف خیابان ایستاده و می خندد.پنداری از ما نترسیده بود(اگر ترسیده بود که آشنایی نمی داد.همان جا راهش را کج می کرد و می رفت و می گفت کاری برایش پیش آمده و خیلی شرمنده است)القصه ما نشستیم دور میز ده نفره و هی نگاه کردیم به ملت که قلیون می کشیدند،سیگار می کشیدند و قورمه سبزی می خوردند.(ما رفته بودیم میان مردم عادی!تا همدلی مان را نشان داده باشیم)کمی بعد که کم کم در بحر نقش های مینیاتوری در و دیوار غرق می شدیم،همان سه خانمی که در تاتر شهر بودند را دیدیم که با یک آقای کلاه سفیدی آمدند داخل و هی دور و بر را نگاه می کردند.تصدیق بفرمایید نمی شود به هر کسی که دنبال هدف نا مشخصی می گردد گفت:من شکلاتم!به طور اتفاقی قرار نیست شما پیش ما بنشینید؟اما خدا که یار بی کسان است باعث شد یکی از ایشان بگوید:نمی دانم!من هم هیچ کدامشان را ندیده ام تا به حال.و ما حتم کردیم ایشان همان "opium"  و "papalino"  و دینا و و"یار های پسری آبستن " هستند.opium  شبیه خارجی ها بود که در قالب ایرانی قرار گرفته باشند.ما که البته به قدر کافی خونسرد ماندیم که معلوم نباشد جا خورده ایم انشاالله.غریب می زد به چشم ما.papalino هم اصلاً شبیه تصور من نبود.لاغر و بلند قد و رنگ پریده،با چشم هایی که انگار به خیلی دور ها نگاه می کند یا همچین چیزی نبود.خوب بود.خونگرم و خوش اخلاق و دوست داشتنی.از آنها که دلت می خواهد بغلشان کنی.دینا هم که با او بود با وجود تهرانی بودنش خیلی خوب بود.ما که خوشمان آمد.(خدا را شکر آن پشت چشم کذایی را بی خیال شده بودیم!)خیلی گذشته بود که "دن آلوارز" و "پا دراز" آمدند و ما سعی کردیم خوددار شویم.چون دون الوارز گفته بود این جمع های وبلاگی گاه وقتی اعصاب خورد کن می شود و ما چون از ایشان حساب می بردیم بسیار،سعی کردیم اعصاب خورد کن نباشیم.البته او همان اولش رفت آن طرف پیش پسر آبستن و شروع کردند به صحبت در مورد مسائل مهم.به عوض پادراز این قدر مهربان بود.این قدر ما نترسیدیم ازش.آخر سر هم "گرگ" (ایشان هر گونه ارتباط با مرا به شدت نفی می کنند و حق دارند.او گرگ یکی دیگر است بعد از این البته!گرگ ما ولایت خودمان است) و پویا که گویا توی بلاگفا خیلی رئیس بود آمدند.هی دلم خواست بگوییم "می شود یک عکس بگیریم؟ما دلمان می خواهد عکس همتان را داشته باشیم."هی رویمان نشد.

خلاصه،آنقدر زود گذشت که به حرف های مهم و بررسی وضعیت نا بسامان وبلاگ ها و نویسنده هایشان نرسیدیم. یعنی یک کم رسیدیم.در این حد که نشستمان وجه فرهنگی به خود بگیرد.تازه داشتیم مشکلات جامعه بشری را بررسی می کردیم که ما را با احترام انداختند بیرون.ما البته ناراحت نشدیم چون می دانیم هیچ کس تحمل ما روشنفکران فرهیخته با شعور را ندارد.

*لینک نمی شوند.نمی دانیم چرا:

هوای تازه:

چشم تو چشم:

http://eye2eye.blogsky.com

پپلینو:

http://www.papalino.blogfa.com/

ویار های پسری آبستن:

http://mddm.blogfa.com/

opium:

دن آلوارز:

http://16.blogfa.com/

پادراز:

http://paderaz1982.persianblog.ir/

گرگ همسایه:

http://simi.mihanblog.com/