"سه شنبه بود یا شاید سوم ماه.شاید هم خیال می کنم،شاید هم برای سه شنبه هایی است که هیچ کس نمی داند چطور سر می شوند و ما دیگر عادت کرده ایم.انگار یک اتفاق عادیست.کاملاً عادی مثل تمام روزهایی که ارغوان دنبالم می آمد.

یادم هست شیفت صبح بودم،سر ظهر بود و من پشت در ورودی مدرسه با نازنین،اسمی بازی می کردیم. پانسمان چشم راستم را هنوز باز نکرده بودند.ارغوان که آمد،چک کرد دفتر مشقم را جا نگذاشته باشم و مداد رنگی هایم را گم نکرده باشم و نامه ای از مدرسه نداشته باشم.چانه مقنعه سفیدم را از بغل گوشم پایین کشید،تلاشی برای پاک کردن خاک از روی مانتو ام نکرد.ارغوان جلو افتاد و من پشت سرش هن هن کنان می دویدم.ظهر ها معمولاً می رفتیم خانه مامان جون تا بعد از ظهر که جناب سرهنگ بیاید دنبالمان.آنروز اما ارغوان ایستاد کنار خیابان تا تاکسی بگیریم و اخم هایش را چنان در هم کشیده بود و به جایی آن دورها نگاه می کرد که ترسیدم چیزی بپرسم.گمانم دلش نمی خواست جلوی دو سه دانشجویی که آن طرف تر ایستاده بودند نشان بدهد که من خواهرش هستم.شاید خجالت می کشید.شاید من همان بچه نق نقو و لوسی بودم که او فکر می کرد.آفتاب می زد وسط سرم.صدای اذان از نمی دانم کجا می آمد و من دلم قورمه سبزی می خواست.تا تاکسی بیاید یک بند غر زدم.اینها را می گویم نه چون همه اش خاطرم مانده،بیشتر برای حرف های ارغوان است که بارها تکرارشان کرده.شاید خودش هم دیگر یادش نیاید،شاید خودش هم فکر می کند که این کار ها را کرده است. بعضی چیزها به مرور زمان ارزششان را از دست می دهند.مثل واقعیتی که پیش آمد.

تا به خانه برسیم فهمیدم مامان جون رفته خانه خاله اینها و ارغوان کلید ها را از مامان گرفته است که برویم خانه.صدای شهر تا چند متری دیوار باغ می آمد و بعد به قول ارغوان به ملک اربابی جناب سرهنگ وارد می شدیم.ارغوان کلید انداخت اما در باز نمی شد.با قفل کلنجار رفت:لابد کسی یادش رفته کلید را از روی در بردارد.حالا که فکرش را می کنم باید از همان جا می فهمیدیم کسی باید داخل باشد.اما کودکی من و بی حوصلگی ارغوان که دلش درد می کرد مانع شد.راه افتاد سمت در عقبی.در را برایم باز کرد و گفت بروم داخل و خودش می رود از سوپر تن ماهی بگیرد.می دانستم مرا نمی برد.هیچ وقت مرا نمی برد.کیفم را روی زمین کشیدم و داخل شدم.باقی اش خاطرم مانده.جوری که کسی باور نمی کند.خانه بوی خنگی می داد.دنبال مکان امنی برای برای پنهان کردن سیب نیم خورده ام می گشتم که زنی از اتاق جناب سرهنگ بیرون آمد.موهای قهوه ای اش موج خورده بود و تا کمر می رسید.شلوار جین آبی پوشیده بود و نیم تنه اش برهنه بود.برهنگی اش اما شبیه مادرم نبود وقتی مرا حمام می کرد.شبیه ارغوان هم نبود وقتی زیر گلویم را می سایید و من جیغ می کشیدم.آن روز لغاتم آنقدر محدود بود که تنها می گفتم زیبا.حالا می توانم جایش وسوسه انگیز بگذارم.نگاهم کرد و خندید.رو به اتاق گفت:"سرهنگ!بیا تحویل بگیر."قرار بود خانه نباشد.سرکار یا خانه دوستانش یا باغ کوهپایه.فقط نباید خانه می بود.احساس گناه می کردم.بیشتر از آن می ترسیدم.از خانه بیرون دویدم.بی آنکه پشت سرم را نگاه کنم می دویدم.گریه می کردم و نمی دانستم چرا.پانسمانم خیس شده بود وقتی به ارغوان رسیدم.بینی ام را بالا می کشیدم و سعی می کردم به او بگویم زنی در خانه است که قیافه اش هیچ یادم نمی آمد.شلوار جین آبی پوشیده و موهایش تا کمر می رسد.می خواستم بگویم وسط راه زمین خورده ام و آسفالت های کنده شده به دستم فرو رفته.به جایش هق هق کنان گفتم سیبم را نخوردم.به مامان نگو!

دیگر کار نداشته باش وقتی فهمید کلید ها روی در جا مانده و من تمام راه را دویده ام تا این را بگویم چقدر عصبانی شد.آنروز مجبور شدیم برویم بیمارستان پیش مامان و تا عصر صبر کنیم تا جناب سرهنگ بیاید در را باز کند و من بی شام بخوابم تا دیگر کلید را جا نگذارم.یکی دو هفته بعد که برای مامان جون گفتم دعوایی راه افتاد.اما پدرم زیر بار نرفت.گفت آفتاب به مغزم خورده و با آن یک چشمم دچار وهم شدم."

خندید:"به هر حال اتفاق خاصی نیفتاد.یک مدت بعد همه ترجیح دادند فکر کنند من اشتباه دیده ام."شانه بالا انداخت"شاید هم این طوری برای همه بهتر بود.اما حداقلش من طور دیگری بزرگ شدم.خودم را طور دیگری بزرگ کردم.البته جناب سرهنگ هنوز هم سه شنبه ها شیک می پوشد و از خانه می زند بیرون.کسی هم نمی داند کجا!"

گرگ تکیه داده بود به چهارچوب در و مارا نگاه می کرد:"چه خاطرات احمقانه ای را تعریف می کنی!"

سین با لبخند گفت:"می خواستم بداند پسر چه پدری هستی عزیزم."

به من چشمک زد.