تابستان ها از همان وقت که فینگیلی بچه ای بودم برایم مزه دیگری داشت.تمام سال تحصیلی همراه مامان و بابا باید از خانه می زدم بیرون.غالباً گیج و خوابالود تحویل مهد کودک یا مامان بزرگم می شدم و به قدر دو شیفت همانجا می ماندم تا مامان و بابا بتوانند کار کنند و برایم بهترین ها را بخرند.درست است که کفش تق تقی هایی که خاله سارا اینها از خارج آورده بود را پیدا نکردیم اما به جایش آن کفش های فیروزه ای را برایم خریدند که رویش سگک داشت و چقدر سکندری خوردن با آنها را دوست داشتم.تابستان ها که می شد برای خودم خدایی می کردم.مثل جوجه ای می شدم که زیر پر و بالش گرفته اند،از این جوجه رنگی های نحیف و یک ریز حرف می زدم برای مامان،برای خودم،برای گلدان های توی پاسیو،برای درخت اقاقی پشت دیوار،برای همه.تابستان های گرم کرمان پر از خاطره هایست که درست خاطرم نمانده است!من و مامان که دنبال اتوبوس می دویدیم و من که داد می زدم عجله کند و اتوبوس الان است که برود.چادر مامان موج می خورد،بوی مادری می داد.دیگر شبیه دختر بی حوصله و بی تفاوت مهد کودک نبودم.عکس های آن سال ها را که نگاه کنی می بینی همه جا جدا ایستاده ام.همه جا نگاهم شبیه جوجه های رنگی نحیفیست که تک افتاده اند و وقتی توی مشت می گیریشان قلبشان تند تند می زند.

بزرگ تر شده بودم اما نه آنقدر که نتوانند بغلم کنند.نزدیک های خانه توی پیکان طوسی خودم را به خواب می زدم.گاهی خر و پف هم می کردم که یعنی خیلی خوابم.بعد بابا می گفت:حیف تیتا خوابه!اگه نه می رفتیم ساندویچ می خوردیم و من از جا می پریدم و می گفتم که بیدارم و می توانیم برویم و به خانه که می رسیدیم باید از پاهای خودم استفاده می کردم.آخر باری ها دیگر فهمیده بودم کلک می زنند.همین که می گفتند می خواهیم برویم خانه دایی علی اینها یا برویم ساندویچ بخوریم یا برویم شهر بازی،بلند می گفتم:دارید دورغ می گید.منم خوابم!

بابا را سال ها بعد شناختم.نه اینکه وقتی بچه بودم برای من و سارا و سمیرا و سحر جادو نکرده باشد و زیر قالی برایمان بادکنک و آب نبات های رنگیظاه ر نکرده باشد یا آنقدر قلقلکم نداده باشد که از چشم هام اشک بیاید اما...دیوار سختی بین ما بود.حالا پنج شش سال است که همه چیز بین ما عوض شده.می بینم دوستم دارد می فهمم دوستش دارم و تمام دعواهای دیکته نوشتن سال های اول دبستانم را می گذارم به حساب اینکه می خواست خط خوبی داشته باشم و حالا ندارم.

خیلی سال گذشته است.دیگر وقتی به خانه بر می گردم تابلو مغازه ها را با صدای بلند نمی خوانم انهم به اشتباه.دیگر به چشم مانع به والدینم نگاه نمی کنم.دوستی شان آرامش بخش و امن است.دوباره شده ام جوجه رنگی (این بار نحیف نیستم!!!) و می دانم از هر جا بمانم کسانی هستند مرا زیر پر و بالشان بگیرند.

پس نوشت:

خانم ها،چرا ما با هم هیچ جا نرفتیم سفر؟خواهشمند است در صورتی که پای سفر هستید حتماً با اینجانب تماس بگیرید.اگر هم شماره ام را ندارید،شماره تان را بگذارید بنده می گیرم.

خانم هایی که زبان انگیلسی شان خوب باشد در اولیت قرار دارند.نهایت تا همین ترکیه می رویم من بیشتر پول ندارم.

آنجا هم بکینی میکینی بخواهید بپوشید کلاهمان می رود داخل کلاه هم!!!شما را سپردند دست من،دخترهای زنینه!خجالت هم خوب چیزی می باشد!!