بلند می شوم از روی صندلی پشت پنجره،پرده را کنار می زنم و نگاه می کنم به خالی کوچه.بوی برنج دم کشیده و خورشت قیمه از آپارتمان کناری می آید.جمعه ها ساعت دوازده ظهر می آمد و من کنار پنجره می ایستادم تا آمدنش را ببینم و دلم غنج برود از دیدن صورت اصلاح نکرده و لبخند خسته اش.سرکوچه پژوی بژی کنار دختری ایستاده،برگ های قهوه ای منتظر باد هستند،گربه ای روی دیوار خانه روبرو راه می رود.همین و همین.می روم تا آشپرخانه.روی همه چیز را خاک گرفته.

یادم می آید روزی را که ناهار درست می کرد،گوجه پلو شفته!وسط پذیرایی ایستادم،دست هایم را باز کردم :"بهم میاد؟"و لباس سفید کوتاهی را می گفتم که یقه اش آنقدر باز بود که سفیدی سینه ام به چشم بیاید.مجسمه شده بود و نگاه می کرد،از الانم لاغر تر بودم،از الانم طنازتر بودم.الان که نیستم،آنوقت ها بودم.خندیدم.آهنگ گذاشتم :"با هم برقصیم؟"سر تکان داد که نه.لب هایش خشک شده بود،شب قبل بی هوا به خوابی لبخند زده بود و لب بالایش شکاف خورده بود،زبان کشید روی زخم:"می دونی که بلد نیستم" دستش را گرفتم و کشیدم تا وسط کوچکترین پذیرایی دنیا:"یادت میدم،نمیشه که این جوری،پس تو عروسیمون چیکار می کنی؟"به جای رقصیدن به قاعده مرد های سنتی دست هایش را باز کرد و نرم نرم سر جایش تکان خورد.خنده ام گرفت،خنده سر خوشی از امنیتی که به من می داد.فکر کردم تا ما بخواهیم عروسی کنیم یاد می گیرد.سر و ته عروسی من همان لباس سفید بود و تمام شد.

بر می گردم پشت پنجره،شاید دیر تر بیاید مثلاً دوازده و ربع،مثلاً دوازده و هفده دقیقه یا بیست یا بیست سه یا بیست هشت یا مثل آن یک بار که دیر کرد دوازده و نیم برسد.کوچه خالیست،برگ ها را باد برده، دخترک را پژوی بژ و گربه جایی بیتوته کرده که من نمی بینم.تمام سنگینی ابرهای خاکستری دوازده ظهر جمعه روی دلم سنگینی می کند.گردنبندم را باز می کنم:یک حلقه،وسطش یک نگین شیشه ای بزرگ.می گذارم لب پنجره کنار گلدان کاکتوس.

کدو را می زنم زیر بغلم و می روم.